دی دی دی ديد.... دی دی دی ديد....

ااآااااااااا...ه.چقدر زود صبح شد! پاشم پاشم که بازم دير شد. 

وای از دست اين استادهای on time.

مامان داره داد ميزنه بيا صبحونه بخور....مامان وقت ندارم اين استاده گير ميده.

درو پشت سرم ميبندم.مثل هميشه آدما با عجله از کنارم رد ميشن. همه دنبال يه چيزين که خودشونم نميدونن چيه. 

صف دور و دراز اتوبوس از ته خيابون پيداس.بازم امروز بايد سر پا وايسم...

بالاخره تو اتوبوس جام شد ولی هنوز کيفم پشت دره.

بازم امروز تو اتوبوس دعواس.پيره زنه با اون دختره سر جا دعوا ميکنن ؛ آخرش هم دعواشون ختم ميشه به ناکارامدی نظام.

اينم از دانشگاه وبچه هايی که مثل هميشه يا در حال دودره کردن کلاسان يا در حال التماس و خودشيرينی برای دوزارنمره.

                     دوباره کلاس؛دوباره درس؛ دوباره کار ؛ دوباره و دوباره...

بازم راه برگشت وخستگی روز؛ مثل هميشه. بچه ها ميگفتن که امشب مسابقه بارسلونا ويوونتوسه. بايد حتما ببينمش. آخه ...راستی مگه تکرارشو بعدا نميده؟يادم باشه حتما طنز شبانه رو ببينم. هرچی باشه ازاون سريالای n قسمتی عشق وعاشقی كه بهتره...

بازم مثل هميشه آخر شب ميشه وميرم كه بخوابم. ای بابا؛ اينم كه فردا cd هاشو ميخواد. تا قفلشونو بشكنم و رايتشون كنم از نصف شبم ميگذره و مثل هميشه خوابم ميبره.

    راستی تا كی مثل هميشه ها بايد ادامه پيدا كنه؟

    يعنی نبايد تو زندگيه هميشگيمون يه جاييم برای چيزايی باشه كه هميشه نيستن.چيزايی كه بوی يكنواختی ندن؟ 

    يا اينكه مثل هميشه بگيم: ترك عادت موجب مرضه؟

كاشكي  ميشد از خودمون بپرسيم:

    چرا هميشه اين دوباره ها تكرار ميشن؟

    يعنی واقعا هدف از اين زندگی اين هميشه ها و دوباره هاست؟

    اصلا چرا من هستم تا زندگی كنم؟

    اين تكرار روزها و شب های بودنم با چه انگيزه ای ادامه داره؟

و در يك كلام :

                      بودن يا نبودن؟مسئله همين است و بس.

پيام هفته

اگر تنهاتر از آن  تک درختی           که رسته در کوير خشک وبی آب

اگر از وحشت تنهايی ودرد            نمی آيد به چشم خسته ات خواب

اگر در اين جهان پر هياهو              تو را حتی به سر يک سايبان نيست

به هر خاری نبند اميد زيرا              پناهی جز خدای مهربان نيست